شب هنگام، جوزف الیور بی‌هدف در خیابان و میله‌های موازی روی چیزی که می‌توان آن را صرفاً یک شوک واقعی و تحقیرآمیز توصیف کرد، غلت می‌زند. عیسی تنهای او و راه ممکن برای خروج از زندگی‌ای که ناامیدانه به دنبال رهایی از آن است، در قالب کلمه‌ای سوفیای زیبا با آن عجیب و غریب بودن شیرین و ساده‌لوحی‌اش در برابر خطری که خودش را در آن قرار داده، ظاهر می‌شود.